Help Konstantinos reclaim his life

Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Είμαι οροθετικός και πάσχω από λέμφωμα παρακολουθούμε στο λαϊκό νοσοκομείο Αθηνών. Δεν είχα εύκολη ζωή είμαι παιδί χωρισμένων γονιών που δεν έχω καμία σχέση με αυτούς Επειδή το ήθελαν από μικρος .Μεγάλωσα λίγα χρόνια σε παιδικό ίδρυμα και μετέπειτα αυτόσυντοριτος και μόνος με βοήθησαν κάποιοι άνθρωποι όμως κάποιοι απ’ αυτούς εκμεταλλεύτηκαν την κοινωνική μου και οικονομική μου αδυναμία και συγκεκριμένα ιερέας και άνθρωποι της εκκλησίας, Μου δημιούργησαν πάρα πολλά προβλήματα στις κοινωνικές μου σχέσεις με τοξική διάθεση θεωρώντας με ότι επειδή είμαι παιδί του ιδρύματος και είμαι οροθετικός θα μπορούσα να βλάψω εκ των προτέρων τους άλλους. Έτσι λοιπόν άρχισαν να μου κάνουν το φαινόμενο coercive control” (εξαναγκαστικός έλεγχος).

• Ψυχολογική πίεση και εκφοβισμό

• Παρακολούθηση / παραβίαση της ιδιωτικότητας

• Συστηματική καταστροφή κοινωνικών σχέσεων

• Οικονομική εξάρτηση

• Δυσφήμηση ή σπίλωση προσωπικότητας

Παρόλο που ζω μόνος επειδή δεν μπορώ να τα καταφέρω με ένα επίδομα πρόνοιας που παίρνω οπότε τους είχα ανάγκη και τους έχω .

Εδώ και χρόνια βιώνω μια ακραία κατάσταση κοινωνικής και ψυχολογικής καταπίεσης. Ανθρώποι με εξουσία, με τους οποίους ήρθα σε επαφή σε μια στιγμή αδυναμίας, ελέγχουν και παραβιάζουν τη ζωή μου με τρόπους που δεν μπορώ πια να διαχειριστώ.

Με κατασκοπεύουν, διαδίδουν ψέματα για την ψυχική μου υγεία, λένε σε άλλους ότι είμαι επικίνδυνος, και καταστρέφουν κάθε μου κοινωνική σχέση.

Δεν έχω ιατρικό ιστορικό που να δικαιολογεί αυτές τις κατηγορίες. Δεν είμαι ούτε επικίνδυνος, ούτε τρελός. Είμαι απλώς μόνος και εξαντλημένος.

Το άτομο που με ελέγχει οικονομικά — πληρώνοντας το ενοίκιό μου — έχει γίνει η αιτία που δεν μπορώ να ζήσω ελεύθερα. Το πληρώνω με το να μην έχω φίλους, αξιοπρέπεια ή ιδιωτικότητα.

Δεν έχω δικηγόρο.

Δεν ζητώ να με λυπηθείτε — ζητώ να βρεθεί ένας τρόπος να σωθώ, να απομακρυνθώ από αυτό το περιβάλλον χωρίς να μείνω άστεγος. Ζω με ένα επίδομα και δεν μπορώ να αντέξω άλλο. Δεν είχα ποτέ αγάπη στη ζωή μου. Τώρα δεν έχω ούτε ελπίδα. Όμως γράφω αυτό γιατί κάπου βαθιά μέσα μου κάτι με σπρώχνει να δοκιμάσω ξανά. Αν διαβάζει αυτό το κείμενο κάποιος άνθρωπος που μπορεί να βοηθήσει — με στέγη, με νομική βοήθεια, με λίγη κατανόηση — σας παρακαλώ, βοηθήστε με.

Δεν ζητώ πολλά. Ζητώ απλώς να μπορέσω να ζήσω χωρίς φόβο. Να μπορώ να ζω με αξιοπρέπεια και να χαμογελάω.